رابطه بیماری های لثه و بیماری دیابت

بیماری دیابت یک بیماری شایع است که شمار مبتلایان به آن در کشور مادر حال افزایش است. بیماری دیابت بر دو قسم است. دیابت نوع اول که در آن تولید انسولین مختل می شود و نوع دوم که بیشتر با چاقی ارتباط دارد وگیرنده های هورمون انسولین در بافت های بدن، نسبت به انسولین مقاوم می شوند. افراد مبتلا به دیابت در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری­های لثه­ ای یا پریودنتال هستند. این موضوع احتمالا به دلیل استعداد بیشتر این افراد به انواع عفونت­ها می­باشد. در حقیقت بیماری­های پریودنتال اغلب به عنوان ششمین عارضه شایع دیابت بعد از بیماری­های کلیه، اعصاب، عروق شبکیه چشم، قلبی- عروقی و عروق مغزی در نظر گرفته می­شوند. خصوصا بیمارانی که دیابت کنترل نشده دارند در معرض خطر می­باشند. بیماران مبتلا به دیابت کنترل نشده غیر وابسته به انسولین استعداد بیشتری برای ابتلا به بیماری­های پریودنتال نسبت به افراد مبتلا به دیابت کنترل شده دارند.

مطالعات اخیر نشان می­دهد که رابطه میان بیماری­های پریودنتال و دیابت دو جانبه است. مبتلایان به بیماری­های پریودنتال نتایج نامطلوب­تری را نسبت به درمان­ بیماری دیابت از خود نشان می­دهند. به این معنی که کنترل قند خون در افراد مبتلا به بیماری­های پریودنتال بسیار مشکل­تر می­باشد.

بیماری­ پریودنتال پیشرفته می­توانند سبب افزایش قند خون گردد که این موضوع خطر ایجاد سایر عوارض ناشی از بیماری دیابت را افزایش می­دهد. برای کسب نتایج بهتر از درمان­های پریودنتال، بیماران دیابتیک باید تحت درمان قرار گیرند.

 برای انجام درمانهای جراحی لثه لازم است که قندخون ناشتا بیمار کمتر از ۲۰۰ و ترجیحاً کمتر از ۱۸۰ میلیگرم در دسی لیتر باشد.  بطور طبیعی قند خون ناشتا افراد سالم کمتر از ۱۲۵ و قند خون آنها دو ساعت بعد از مصرف غذا کمتر از ۲۰۰ میلیگرم در دسی لیتر است. آزمایش تعیین میزان هموگلوبین A1c یک نشانگر مناسب جهت ارزیابی پیش آگهی و میزان موفقیت در کنترل دیابت است. این مقدار در افراد سالم کمتر از ۶ درصد است. در افراد دیابتی چنانچه این مقدار کمتر از ۷ درصد باشد به معنی موفقیت در کنترل قند خون و دیابت ارزیابی می شود. مقادیر بالاتر از ۸ درصد نیازمند توجه بیشتر دارند و ممکن است لازم باشد در روش درمانی آنها تجدید نظر اعمال گردد.