در کودکان و نوجوانان

در هنگام رویش دندانها و بیرون زدن آنها از لثه، به صورت طبیعی مقداری التهاب در لثه­ ها ایجاد می­شود که در کودکان موجب درد و ناراحتی می گردد. پس از خارج شدن دندانها از لثه و رویش کامل دندانها، دیگر نباید لثه ها ملتهب باشند زیرا التهاب لثه  می تواند به بافت زیرین یعنی استخوان سرایت کند و موجبات تحلیل استخوان یا بروز بیماری پیوره را فراهم نماید. شایعترین بیماری لثه در کودکان و نوجوانان، ژنژویت یا التهاب لثه می باشد.

ژنژیویت یا التهاب لثه به سادگی با حذف باکتریهای پلاک میکروبی و جرمهای دندانی و برقراری بهداشت دهان، قابل کنترل و درمان است. کودکان و نوجوانان باید برنامه منظم مسواک زدن، نخ دندان کشیدن و در صورت نیاز برنامه منظم مراقبتهای دندانپزشکی مانند جرم گیری های دوره ای داشته باشند. اهمیت مراقبتهای حرفه ای به خصوص در کودکان و نوجوانانی که تحت درمان ارتودنسی قرار دارند به مراتب بیشتر است.

درصد کمی از نوجوانان مبتلا به نوعی از پیوره به نام پریودونتیت موضعی مهاجم می شوند که تخریب استخوان به صورت موضعی فقط در اطراف دندانهای آسیاب بزرگ اول و دندانهای پیشین آنها به وقوع می پیوندد. سرعت تخریب استخوان در این بیماری زیاد است و از این رو تشخیص به موقع بیماری، بسیار حائز اهمیت است. این نوجوانان باید تحت درمان جراحی و درمانهای آنتی بیوتیکی قرار گیرند. بهتر است دختران در فواصل سنی ۱۲ تا ۱۵ سالگی و پسران از ۱۳ تا ۱۶ سالگی هر ۶ ماه یک بار توسط متخصص بیماریهای لثه تحت معاینه و بررسی قرار گیرند.

کسر کوچکتری از کودکان و نوجوانان ممکن است به نوع منتشری از بیماری پیوره به نام پریودونتیت منتشر مزمن مبتلا شوند که در این بیماری تخریب استخوان به صورت منتشر در اطراف تمام دندانها به وقوع می پیوندد. این نوع از بیماری معمولا با بیماریهای سیستمیک کودک یا نوجوان در ارتباط است.